“Come back on Friday for a stadium tour”, zei de grote Engelsman met zijn bril van jampotglazen bij de ingang van Arsenal Stadium. Ik weet het nog goed. Het was een bewolkte woensdagmiddag in oktober 2003. Samen met een paar klasgenoten, tijdens een werkweek op de middelbare school, stond ik als 15-jarige Arsenal-fan voor de indrukwekkende East Stand van Highbury. Maar de poorten bleven gesloten. Of we op vrijdag terug wilden komen voor een rondleiding. Helaas gingen we toen ’s ochtends vroeg weer naar huis.
Een digitale camera had ik destijds nog niet en met een eenvoudig toestel met fotorolletje maakte ik welgeteld drie foto’s van het stadion. Op één daarvan staat nog net het bord waarop de volgende thuiswedstrijd wordt aangekondigd. Arsenal versus Rotherham United in de derde ronde van de League Cup. Ene Francesc Fabregas Soler, een maand eerder overgenomen van Barcelona, zou zijn debuut maken. Met 16 jaar en 177 dagen is hij nog steeds de jongste speler die ooit het rood-wit van The Gunners droeg.
Ruim vijf jaar later bezocht ik voor het eerst een wedstrijd van Arsenal. Het monumentale Highbury was inmiddels verlaten voor het Emirates Stadium en Cesc Fabregas was geen onervaren jochie meer, maar aanvoerder. Middlesbrough kwam op bezoek, op een zonnige zondagmiddag in april 2009. Fabregas had het hele seizoen pas één keer gescoord, maar nam die middag beide treffers van Arsenal voor zijn rekening: 2-0. Zes maanden later mijn eerste uitwedstrijd, in Alkmaar tegen AZ. Het werd 1-1. Doelpuntenmaker Arsenal: Fabregas.
Aan de derde en laatste keer dat ik Captain Kid aan het werk zag, nota bene in Camp Nou, heb ik minder goede herinneringen. Na afloop sprak iedereen over de dubieuze rode kaart die Robin van Persie kreeg. De vernedering begon die avond echter met een domme hakbal van Fabregas, waardoor Barcelona in balbezit kwam en Lionel Messi de score opende. Later bleek dat Fabregas ruim drie kwartier met een blessure speelde. Een kwartier voor tijd, toen de 3-1 eindstand al op het scorebord stond, greep manager Arsène Wenger in. Tot mijn verbazing werd Fabregas door het Catalaanse publiek keihard uitgefloten toen hij het veld verliet. Diezelfde Catalanen waren maandag in grote getalen aanwezig om hun nieuwe aankoop te verwelkomen…
Na acht seizoenen, 303 officiële duels, 57 goals en 100 assists is Fabregas terug bij de club waar hij opgroeide. Een speler van zijn kaliber hoort bij een topclub te spelen en ik hoop dan ook dat hij bij Barcelona de kans krijgt om te laten zien wat hij kan.

Cesc Fabregas debuteerde in het seizoen waarin Arsenal zonder nederlaag landskampioen werd. Omdat hij in de competitie nauwelijks in actie kwam, kreeg hij echter geen winnaarsmedaille. De FA Cup van 2005 is daardoor de enige prijs die de Spanjaard won. Toch was hij goed voor vele mooie momenten, zoals die hieronder. Arsenal verloor nooit een wedstrijd als Fabregas scoorde. Goodbye and thanks for the memories!
.

» Lees verder op Catenaccio.nl

Boll kon vooraf al tevreden zijn met feit dat hij voor het eerst in zijn loopbaan een WK-medaille wint. Die gedachte speelde echter geen rol bij de voorbereiding op de halve finale. “Ik heb me net zo voorbereid als anders en ik begon ook goed aan het duel. Aan mijn wedstrijdinstelling heeft het niet gelegen”, aldus de Duitser, die na afloop met een brede glimlach de pers te woord stond. “Natuurlijk ben ik nu nog teleurgesteld, maar straks overheerst de vreugde omdat ik eindelijk een medaille heb gepakt. Er valt nu een soort druk van mijn schouders af.”
Net als eerder deze week kon Boll ook zondag op de steun van het publiek in Ahoy rekenen. Toch lukte het hem niet om te voorkomen dat alle gouden medailles van dit WK meegaan naar China. “Ze zijn gewoon te sterk en ze verdienen die medailles. Op grote toernooien zijn er altijd wel een paar Chinezen in topvorm”, vindt Boll. “Het trainingsniveau in China ligt ontzettend hoog. Alles moet kloppen om de Chinezen te verslaan.” De drievoudig Europees kampioen nam tegen Zhang Jike veel risico door om zijn backhand heen te lopen. “Dat risico moet je soms nemen. Helaas had de tegenstander daar een antwoord op.”
Ondanks de uitschakeling in de halve eindstrijd kijkt Boll terug op een geslaagd toernooi. “Ik heb een aantal goede wedstrijden gespeeld en ik moet me nu proberen te plaatsen voor de Olympische Spelen in Londen. Bij mijn trainingen moet de nadruk liggen op kwaliteit in plaats van kwantiteit.”

“Ik maakte in de eerste game teveel fouten. Daarna had ik in de tweede game de kans om gelijk te komen, maar ik kon die kans helaas niet benutten. Ik ben heel erg teleurgesteld”, reageerde de 31-jarige speler, die naar Ahoy was gekomen om zijn ‘grand slam’ te voltooien. Ma Lin heeft alle grote toernooien al eens gewonnen, behalve het WK. “Dit is al mijn achtste WK en ik betreur het dat het opnieuw niet is gelukt.”
Tegenstander Ma Long, die al negen keer van Ma Lin won en pas drie keer verloor, wist de Olympisch kampioen van Bejing overtuigend te verslaan. De nummer vijf van de wereld oogde fitter dan zijn opponent. “Toch voelde ik me wel oké. Ik ben wel gewend om veel intensieve wedstrijden te spelen.”
Ma Lin wist bij een 3-0 achterstand een game te winnen, maar vervolgens was Ma Long weer te sterk. Het fanatieke publiek in Ahoy, dat tijdens de time-outs de wave inzette, kreeg daardoor geen zesde game te zien. “De sfeer in Europese stadions is altijd heel goed. Het motiveert me om met meer passie te tafeltennissen”, besloot Ma Lin.

“Er zaten een aantal vrienden op de tribune en er zijn inderdaad veel Duitse fans. Het voelde bijna als een soort thuiswedstrijd voor ons”, vertelde Boll na de wedstrijd aan de aanwezige pers. De nummer twee van de plaatsingslijst versloeg Ovtcharov in zes games: 11-7, 11-6, 11-13, 13-15, 11-0 en 11-8. “Dimitrij is voor iedereen een gevaarlijke tegenstander. Ik ben blij dat het voorbij is, want het was geen gemakkelijk duel”, aldus Boll over zijn landgenoot.
Ovtcharov nam in de eerste game een ruime voorsprong, maar hij verloor wel de eerste twee games. De 22-jarige speler moest vervolgens tot het uiterste gaan om de stand gelijk te trekken. “Dat kostte me veel energie en concentratie”, aldus Ovtcharov, die vervolgens de vijfde game met 11-0 verloor. “Als je slecht begint, kan de score tegen een topspeler al Boll snel oplopen.” De nummer vijftien van de wereldranglijst vindt het jammer dat hij al in de vierde ronde tegen Boll uitkwam. “We hadden graag allebei de halve finales gehaald, maar het is niet anders. Ik heb mijn best gedaan en meer kon ik niet doen.”
Boll, die zijn opponent als geen ander kent, raakte niet in paniek toen de 2-0 voorsprong was verdwenen. “Ik bleef gelukkig heel kalm. Dat gaf uiteindelijk de doorslag, denk ik.” In de kwartfinale mag de 30-jarige Duitser het zaterdag opnemen tegen Chen Qi, die Samsonov met 11-9 in de beslissende game verschalkte. “Ik zal mijn beste tafeltennis moeten laten zien om te winnen. Hij
heeft één van de beste services ter wereld. Als ik die onder controle kan krijgen, heb ik een goede kans om te winnen”, besloot Boll.

“Dit was absoluut geen makkelijke wedstrijd”, vertelde hij na zijn partij tegen Mattenet. “Ik had het vooral lastig als hij de bal met zijn backhand naar mijn forehand speelde. Zijn backhand is erg sterk.” De linkspoot kende in de tweede ronde tegen Liu Song (Argentinië) ook al wat problemen, want hij kwam met 2-0 achter. Daarna herstelde de Japanner zich echter en inmiddels kan hij als een gevaarlijke outsider voor de titel worden gezien. Hoe denkt Mizutani zelf over zijn kansen om het mondiale toernooi te winnen? “Ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn doel is om in ieder geval het podium te halen, dat zou geweldig zijn. Het lijkt me ook mooi om hier een Chinees te verslaan.”
Mizutani krijgt zaterdagmiddag de kans om dat te doen. Wang Hao, die donderdag in een spectaculaire partij Ryu Seung Min (Zuid-Korea) met 4-3 versloeg, is voor de linkshandige speler geen onbekende. De Japanner heeft de nummer één van de wereld zelfs al eens met 3-0 verslagen. Dat was tijdens de teamfinale van de East Asian Games in 2009. “Ik heb dus zeker een kans”, besluit Mizutani. Bij de vorige ontmoeting tussen beide heren, op de Asian Games van 2010, ging de zege echter in vier games naar de Chinees.

Bekijk hier de beelden van de East Asia Games:
http://www.youtube.com/watch?v=SxB3FKUoFAQ

“Tijdens het tafeltennissen is dat niet echt een probleem. Ik kan namelijk nog wel het balletje opgooien met mijn rechterarm”, zei Partyka woensdag na haar wedstrijd tegen Yang Ha Eun uit Zuid-Korea. De
Poolse won nog wel de eerste game, maar daarna was de Aziatische opponent te sterk: 1-4. “Ik ben natuurlijk teleurgesteld, maar ik kan ook tevreden zijn omdat ik een goede wedstrijd heb gespeeld. Ze is een hele complete speler. Haar backhand is misschien nog wel beter dan haar forehand”, aldus Partyka, die in haar carrière al twee gouden medailles op de Paralympics won. In Athene en Bejing was ze de sterkste in het enkelspeltoernooi en in China deed ze ook mee aan de gewone Spelen. Door de nederlaag tegen Yang Ha Eun zit het WK er voor Partyka op. In het dubbelspel is ze namelijk ook uitgeschakeld. “Ik heb me vooral gefocust op het normale toernooi, want dat is veel belangrijker
dan het toernooi voor gehandicapten. Ik kan nu lekker uitrusten en me richten op de Dutch Open.”

» Lees verder op Catenaccio.nl